Köşeyazısı

Geçim Sıkıntısı, Atanamayanlar ve Çürüyen Liyakat Düzeni: Bu Ülkenin Gerçek Yüzü

Bugün Türkiye’nin sokaklarında, pazar tezgahlarının önünde, emekli maaşıyla ay sonunu getirmeye çalışan yaşlıların gözlerinde tek bir ortak ifade var: Çaresizlik. Ama bu çaresizlik sadece ekonomik bir krizin tablosu değildir; bu, yılların emeğini, liyakati ve gençlerin hayallerini hiçe sayan bozuk bir düzenin sonucudur.

15 Kas 2026 - 02:15 · 4 dk okuma
Geçim Sıkıntısı, Atanamayanlar ve Çürüyen Liyakat Düzeni: Bu Ülkenin Gerçek Yüzü

Bugün Türkiye’nin sokaklarında, akşam saatlerinde pazar tezgahlarının arkasına düşen çürük meyveleri toplayanların ve cüzdanındaki son kuruşu hesaplayanların gözlerinde tek bir ortak ifade var: Çaresizlik. Ama bu çaresizlik sadece rakamlardan ibaret bir ekonomik krizin tablosu değildir; bu, yılların emeğini, alın terini, liyakati ve gençlerin geleceğini hiçe sayan bozuk bir düzenin sonucudur.

​Bir yanda ömrünü bu ülkenin kalkınmasına, üretimine ve kamu hizmetine adamış emekliler; diğer yanda atanmak için yıllarca dirsek çürütüp sınav kapılarında bekleyen öğretmenler ve memurlar... Karşılarında ise hak etmediği koltukları işgal eden, liyakati değil sadakati ve torpili ölçü alan bir anlayış.

​Atanamayan Öğretmenler ve Hayalleri Çalınan Gençler

​Bu ülkenin en büyük trajedilerinden biri, yıllarca okuyan, ailesinin binbir fedakarlığıyla üniversite bitirip bir gelecek kurmak isteyen gençlerin maruz kaldığı adaletsizliktir. Yüz binlerce öğretmen adayı ve memur bekleyeni, yüksek puanlar almasına rağmen mülakatlarda eleniyor, torpilin ve "dayısı olanın" önünün açıldığı çarpık sistemin kurbanı oluyor.

​Bir yandan okullarda öğretmen açığı olduğu konuşulurken, diğer yandan atama bekleyen o pırıl pırıl gençler geçinebilmek için kuryelik yapıyor, inşaatlarda çalışıyor ya da çareyi yurt dışına gitmekte arıyor. Gençlerin hayallerini çalmak, bir ülkenin yarınlarını ipotek altına almaktır. Liyakatin rafa kaldırıldığı, hak edenin değil arkası olanın kazandığı bir düzende ne eğitim kalitesinden ne de toplumsal huzurdan söz edilebilir.

​Açlık Sınırında Bir Ömrün Karşılığı: Emekliler ve Memurlar

​Ömrünün en verimli çağını çalışarak, vergi ödeyerek, bu memlekete taş üstüne taş koyarak geçirmiş emekliler bugün kelimenin tam anlamıyla bir yaşam mücadelesi veriyor. En düşük emekli maaşı, büyükşehirlerde bir evin kirasını bile karşılamaktan uzakken; mutfaktaki yangın her geçen gün büyüyor. Market raflarındaki etiketler haftalık hatta günlük değişirken, yıllarca hizmet etmiş insanlara "idare edin" demek büyük bir vicdan yarasıdır.

​Benzer bir tablo bugün çalışan memurlar ve sabit gelirliler için de geçerli. Ay sonunu getiremeyen, kredi kartı borçlarıyla boğuşan bir kamu çalışanının verimli olması beklenemez. Alın terinin karşılığının verilmediği yerde sadece yoksulluk değil, aynı zamanda derin bir umutsuzluk da büyür.

​Çözüm Nerede? Liyakat ve Toplumsal Vicdan Çağrısı

​Günlük hayatın her anında karşılaştığımız bu adaletsizlikler, sesini duyuramayan milyonların sessiz çığlığıdır. Sokaktaki emeklinin bükülen beli, atanamayan öğretmenin yarım kalan hayali ve ay sonunu getiremeyen memurun kaygısı aynı çarpık düzenin eseridir.

​Artık halkın gerçekliğinden kopan, sorunları görmezden gelen yaklaşımların bu ülkeye verecek hiçbir şeyi kalmamıştır. Gerçek bir çıkış yolu için; liyakatin yeniden başköşeye kurulduğu, emeğin ve alın terinin hak ettiği değeri gördüğü, ne gencin geleceğinden umudunu kestiği ne de emeklinin pazar filesini doldururken utandığı adil bir düzeni inşa etmek zorundayız. Çünkü bir ülkenin gerçek büyüklüğü, kendi vatandaşına sunduğu onurlu yaşam standartlarıyla ölçülür.

Bu içeriğe tepki ver

0
0
0
1
0
0
0

Yorumlar (0)

Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.

İlk yorumu siz yapın!

Gizlilik & KVKK

© 2026 Anlık Post.

0